عبادت و ذکر کافی است ، اما …

جنابان پشمینه در آخرین پست خود به مناسبت ورود به ماه مبارک رمضان پرسشی را مطرح نموده اند به این مضمون که کسی که صوفیه را به عنوان منحرف رد میکند چه توجیهی دارد که آنها اهل شریعت و عبادت هستند و شاید از بسیاری دیگران نیز مقیدتر باشند . آن جنابان در پاسخ آورده اند که اعتقاد از عمل مهمتر بوده و عمل منوط به درستی اعتقاد میباشد .

نویسنده در اینجا به معنایی اشاره نموده اند که برای شیعه و بالاخص صوفیه بسیار آشنا میباشد و آن است که گفته میشود عمل نیک با دخول در ولایت ارزش واقعی خود را دارا میشود و یا آنکه برعکس گفته میشود که اعمال و عبادات بدون دخول در ولایت ارزش چندانی ندارد .
چنانکه در پاسخ به سوالی که درباره ارزش اعمال نیک غیرمسلمین میپرسند گفته میشود که اعمال از خیر و شر یک اثر وضعی دارد که صاحبش آن را در احوالات دنیوی خود میبیند و یک اثر معنوی و باطنی دارد که برای مومنین هردو و برای غیرمومنین فقط اثر وضعی و دنیوی آن عطا میگردد .
به همین جهت مردم ممالک غیرمسلمان که دانسته یا ندانسته رعایت اصول اخلاقی و توصیه های الهی را میکنند از آثار مادی آن بهره مند شده و زندگی مرفه و آبرومندانه ای دارند ولی ما مسلمانان که از سوی خاتم النبیین امت مرحومه خطاب شده ایم از این عنایت الهی استفاده و بحمدالله به دستورات الهی عمل ننموده و به همین مناسبت از بسیاری جهات در میان امتهای دیگر سرافراز میباشیم .
البته نیز گفته شده که هرکس با حسن نیت قلبی برای خداوند هر عملی را انجام دهد آن کریم بزرگوار وی را محروم نساخته و به قدر خودش از مواهب معنوی بهره مند میسازد چنانکه فرمود « والذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا … ( عنکبوت – ۶۹ ) »

اما البته از قدیم برخی از زعمای قوم مخصوصا آنها که زور بلاشرط هم دارا بوده اند معتقدند که اگر کسی مسلمان و شیعه باشد چنانکه مطابق نظر عموم علمای مذهب شیعه دوازده امامی عقایدش با اصول تشیع مطابقت کند حتی اگر خودش هم از علمای بزرگ باشد و حتی اگر برخی دیگر از علمای بزرگ شیعه وی را به جهت فضل و دانش و عمل و زهد و تقوا تایید و تحسین نمایند اما صوفی باشد بطوریکه پیروی ما نکند فضایل و کمالاتش سودی برایش نداشته بلکه سنی کافر بوده اموال و نوامیس و جانش حلالتر از شیر مادر است بر کسی که بخواهد آنها را بخورد و آبرویش هم باید بای نحو کان بر آب باشد و دریدن و خوردن و نوشیدن چیزهایش مستحب بلکه واجب اضطراری است که در بهشت حورالعین دارد .
علیهذا اگر صوفی از اعاظم علما بود و قضیه اینطوری شد تکلیف آنان که « در دولت او میزیند » واضح و مبرهن میباشد . حالا میفرمایید ما چه بگوییم ؟

این است که گفته میشود اگر خداوند اختیار بهشت را به دست برخی مخلوقاتش میداد کار خلق الله زار بود چنانکه اختیار دنیا را به بعضی داده و کار خلق الله زار شده .

ارتباط : آیا فقط عبادت وذکر کافی است؟