پس از قیل و قال های ماه رمضان با انواع فریادها و کاغذها و تهیه ثواب از طریق سنگ زدن به دراویش در شب احیا و فرستادن مردم به بهشت بدون ملاقات نکیر و منکر با امضای طومار ناگهان خبری از دوستان دشمنمان نمیباشد .
البته ما که دلمان تنگ نمیشود ولی از یهویی شدن آن به فکر فرو رفتیم که مدیران مملکت جلوی بعضیها را گرفته اند یا بعضیها مشغول تدارکات جهت انجام وظایف دینی و ملی جدیدی میباشند .
به هرحال فکر کردن همیشه کار خوبی بوده و خواهد بود .
آوریل 1, 2008 در t 3:09 ق.ظ |
gar ngahdare man anast keh man midanam shisheh ra dar baghale sang negah midarad dar panahe mola